هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شده ام

                    هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم

شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا

                          بر منتهای همت خود کامران شدم

ای گلبن جوان بر دولت بخور که من

                              در سایه تو بلبل باغ جهان شدم

اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود

                                   در مکتب غم تو چنین نکته دان شدم

قسمت حوالتم به خرابات می کند

                                        هر چند کانچنین شدم و آنچنان شدم

آن روز بر دلم در معنی گشوده شد

                                             کز ساکنان درگه پیر مغان شدم

من پیر سال و ماه نیم یار بی وفاست

                                                 بر من چو عمر می گذرد پیر از آن شدم

دوشم نوید داد عنایت که حافظا

بازا که من بعفو گناهت ضمان شدم